யாவிலும் யாவும் உள...

சட்டமிடப்பட்ட என் சாளரம் வழியே
சற்றும் அனுமதியின்றி உட்புகுந்து
அசட்டை செய்கிறது ஒரு சிட்டுக்குருவி...
அதனலகில் கொணரும் யாவும்
தன்னழகு பெண்ணழகின் முன்னழகு...
நிசப்த அலைவரிசையில் இசைக்கும்
எந்தன் தனிமை கூடுடைத்து...
மூர்க்கமாய் போரிடும்
முணுகளோடு கொஞ்சும்
சாளர கண்ணாடியில் படியும்
தனதந்த பிம்பத்தோடு...
சின்ன கண்சிமிட்டும்
மெல்ல தலையசைக்கும்
சட்டென சிறகடிக்கும்
நிமிடத்தில் மறைந்து போகும்...
அருகில் செல்ல விழிகளில் படரும்
உதிர்ந்த சிறகுகளும்
உதிர்த்த குப்பைகளுமாய்
நாசி துளைக்கும் அதன்
எச்ச மிச்சங்களோடு...

அருண்குமார் சே

என்று தணியும்...

பரபரக்கும் நெடுஞ்சாலை மத்தியில்
சட்டென முளைக்கிறது
ஒரு சர்க்கஸ் கூடாரம்...
முதுகிலதன் விளம்பரம் சுமந்து
ஊரெங்கும் உலா வரும் ஆட்டோக்கள்...
ஆர்ப்பரிக்கும் குழந்தைகளால்
உட்புகுதல் நிர்பந்தமாகிறது...
யானையோ ஒட்டகமோ
துர்நாற்றத்தோடு வரவேற்கும்...
கைகளில் அடங்கா எண்ணிக்கையில்
பந்துகளை விரல்களில்
சுழற்றுவானோருவன்...
கத்தி எறிந்து, தீக்குள் பாய்ந்து
பம்பரம் சுழற்றி, தொப்பி மாற்றி
பரவசபடுத்துவர்...
அரையாடை குமரி ஒருத்தி
பச்சை கிளியோடோ
பொமேரியன் நாயோடோ
அரங்கு நிறைப்பாள்
இச்சை பார்வைகளால்...
அபத்தம், அறிவின்மையால்
சிரிக்கவைக்கும் கோமாளி கூட்டம்...
விண்ணில் மிதக்கும் ஒரு கூட்டம்
நிச்சயம் ஒருவன் காலாடை
கழண்டு வீழும் விரித்த வலையில்...
ஏதும் மாறியதாய் நினைவில்லை
அப்பாவின் விரல்பிடித்து
அன்று நான்பார்த்த
அதே காட்சிகள்
சுவாரசியமின்றி இன்றும்...
தீர்ந்து போகா வாழ்க்கையின் மீதான
தூர்ந்து போகா நம்பிக்கையில்
தயாராகின்றனர் அவர்கள்
அடுத்த காட்சிக்கு...

அருண்குமார் சே

காலக்கிளர்ச்சி...

இருள் சூழ்ந்த பொழுதொன்றில்
ஒளித்துளி தேடி திரிகின்றன விழிகள்...
சமதளத்தில் சிறுகுன்று பெரும்பள்ளம்
யாவும் காட்டுகிறது மனத்திரை...
இடறுகிறேன் இருக்குமிடம் அறியாமல்
கசிவது ஏதேன தெரியவில்லை
புசிப்பது யாதென புரியவில்லை
பயணிக்கிறேன் பாத வழியில்...
விசையறுந்த நசையொன்று
திசை தேடி திரிய
மெல்ல கிழிகிறது
நாட்காட்டியின் பக்கங்கள்...
மனத்திரை எங்கும் பரவுகிறது
மர்மமுடிச்சவிழ்ந்த பெரும்பரப்பு
உலவுகிறேன் எனதுலகின்
அரசன் நானென...
முளைவிடும் ஒளிக்கீற்று
சுமையென படுகிறதின்று...

அருண்குமார் சே

சுவடுகள்...

முன்பொரு மழைப்பொழுதில்
ஒரு குடையில்
உன்னிடம் என்வலம் நனைய
நடந்தோம் வெகுதூரம்...
முதலிருமுறை உரசியபோது
மன்னிப்பு கேட்டாய்...
தோல்பையை நடுவில் தள்ளி
நீ நனைந்தாய் சிலநேரம்...
அருகருகே இருந்தும், கிடந்தோம்
தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே...
நம்மிருவர் மௌனத்தை சேர்த்து
குடையோடு பேசியது மழை...
ஏறத்தாழ முழுவதுமாய்
நனைந்த பொழுதில்
நின்று போனது மழையும்...
வெரித்தோடிய சாலைவழி
தனித்து நடக்கையில்
இன்றும் பரவுகிறது
மனதெங்கும் ஈரம்...


அருண்குமார் சே

செம்புல பெயனீர்...

நெடுஞ்சாலை பழுதென்று


திருப்பிவிடப்பட்ட வாகனங்கள்

குறும் சந்தில் விரைவதாய்

அனுமதியின்றி பயணிக்கின்றன

உன் நினைவுகள் என்னுள்...



சாலை சிறிதென்ற சலிப்போடு

இறக்கப்டாத கண்ணாடி வழியே

தூசு பறக்கும் தெருக்களை

உள்வாங்காமல் விரையும்

சுவாரசியமற்ற உன் பயணம்...



இந்த காரு எம்புட்டு வேகமா

அழகா போகுது - என்றேங்கும்

சேரி குழந்தையின் ஆச்சர்யமாய்

உன்னை தொடர்கிறது

பேத உள்ளீடற்ற மனசு...



அருண்குமார் சே

காட்சிப்பிழை...

இங்கு தான் வைத்தேன்


நிச்சயம் தெரியும்...

காலையில் நான் பார்த்தேனே

மனைவியின் சாட்சி...

ரொம்ப நாளாகவே

செய்தித்தாள் போடுபவன்மேல் சந்தேகம்...

பால்க்கார சிறுவனோ?

பாத்திரம் தேய்க்கும் பாட்டியோ?

பட்டியலிட்டு பட்டியலிட்டு

பலனின்றி போனது பொழுது...

களைத்தோய்ந்து படுக்கையில்

இரவு விளக்கொளியில் சிரிக்கிறது

மகளின் கரடி உண்டியல்...



அருண்குமார் சே

நானும் என் குப்பைத்தொட்டியும்....

விசித்திர உரு
வீசிடும் துர்நாற்றம்
யார் நீ ?

உன்னில் உதிர்ந்த
எட்ச மிட்சங்களின் குடில்....
உன் வீட்டு குப்பைத்தொட்டி நான்....
உயிர் கொண்ட நீவீர்
குப்பைத்தொட்டி ஆனதினால்
நான் கூட ஒருநாள்
உயிர்கொள்ள ஆசை கொண்டேன்....

உயிர் கொண்டு வந்ததின்
உள்நோக்கம் என்ன?

உள்ள சுமை உள்ளச்சுமை
கொட்டிடுவேன் உன்னோடு
உலைச்சூடு பொறுத்திடு...
உங்கள் மயிர் பிடுங்கும்
களிம்பு கூட கொலுவில்
நானோ விழிகள் துளைக்காத
ஏதோ ஒரு மூலையில்....
சூழல் சுற்றமாக
எனை அழுக்காக்கினேன்
உண்மை நேயத்தோடு...
நீங்களோ
உண்மை போராளிகளை தூக்கி
என்னிலே போட்டீர்கள்...
பொறுக்க இயலாது
போர்க்கொடி தூக்கிவந்தேன்...


இப்போது புரிகிறது
எந்த இயக்கத்தின் பிரதிநிதி நீ ??


நன்கு கேட்டாய்
முட்டாள்தனத்தின்
முன்னுதாரணமாய்....
உங்கள் முதுகெலும்புகள்
முதலீடுகள் ஆகின்றன
என உண்மை சொன்னால்
நான் போராளி....
உங்கள் பரிணாமம்
பரிமாணம் அடையவில்லை
விளக்கி சொன்னால்
நான் விதிவிலக்கு...
கட்சி கொடிகளுக்கு
கோவணம் தொலைத்தீர்
எடுத்து சொன்னால்
நான் தேசத்துரோகி...
இளைப்பாறுதல் இன்றி
இடுகாட்டுகுழிகளில்
இனமொன்று நிறைகிறது
எடுத்து சொன்னால்
இறையாண்மை கொன்றவன்...
வாழிய ஜனநாயகம்....


புரிந்ததெனக்கு....
குப்பைத்தொட்டிகள் புனிதமாகிறது
மனிதம் குப்பையாகிறது.....

அருண்குமார் சே